Κωνσταντίνος Καβάφης, ένας από τους σπουδαιότερους Νεοέλληνες Ποιητές. Μπορεί σήμερα να είναι αυτονόητο ότι ο Καβάφης ανήκει στην ομάδα των σπουδαιότερων ελλήνων ποιητών, όμως αυτό δεν συνέβαινε στις πρώτες δεκαετίες του προηγούμενου αιώνα. Ο Καβάφης καταγόταν από αστική οικογένεια, μεγάλωσε στην Αλεξάνδρεια, στην Αγγλία και στην Πόλη. Ήταν αυτοδίδακτος και αγαπούσε με πάθος την ιστορία. Τα ποιήματα του μεταφράστηκαν σε πολλές γλώσσες και επηρέασε πολλούς μεταγενέστερους ποιητές. Γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου στις 29 Απριλίου του 1863 και πέθανε την ημέρα των γενεθλίων του το 1933. Λέξεις που χαρακτηρίζουν το έργο του είναι, ιστορία – σύμβολα – ειρωνεία – λυρισμός. Το μέτρο του είναι αντιποιητικό, ελληνικό – ιαμβικό αλλά με ένα ελεύθερο δικό του τρόπο, η ομοιοκαταληξία που χρησιμοποιεί είναι «φθαρμένη και επιφανειακή», ο τρόπος που παραβιάζει το μέτρο αποτελεί ένα βασικό τέχνασμα της καβαφικής ειρωνείας. Το έργο του χωρίζεται σε τρεις θεματικούς κύκλους, φιλοσοφικός κύκλος, πολιτικός και ιστορικός κύκλος και ηδονικός – ερωτικός κύκλος.
Από τα ερωτικά του Καβάφη διάλεξα τρία ποιήματα τα οποία εμπεριέχονται στην έκδοση: «Κ.Π. ΚΑΒΑΦΗ, AMORES: Ερωτικά ποιήματα του Καβάφη. Ελληνικά και Λατινικά» του Ελληνικού Λογοτεχνικού Και Ιστορικού Αρχείου, Αθήνα 2004.

Ο ΔΕΚΕΜΒΡΗΣ ΤΟΥ 1903
(1904)
Κιʼ άν γιὰ τὸν ἐρωτά μου δὲν μπορῶ νά πῶ –
ἂν δὲν μιλῶ γιὰ τὰ μαλλιὰ σου, γιὰ τὰ χείλη, γιὰ τὰ μάτια∙
ὅμως τὸ πρόσωπό σου ποὺ κρατῶ μὲς στὴν ψυχή μου,
ὁ ἦχος τῆς φωνῆς σου ποὺ κρατῶ μὲς στὸ μυαλό μου,
ἡ μέραις τοῦ Σεπτέμβρη ποὺ ἀνατέλλουν στὰ ὀνειρά μου,
ταὶς λέξεις καὶ ταὶς φράσεις μου πλάττουν καὶ χρωματίζουν
εἰς ὅποιο θέμα κιʼἄν περνῶ, ὁποίαν ἰδέα κιʼ ἄν λέγω.
*
DECEMBER ANNI MILLESIMI NONGENTESIMI TERTII (MCMIV)
Et si de amore meo dicere non possum –
si de crinibus tuis, de labris, de oculis non loquor;
vultus tamen tuus quem in animo teneo,
vocis tuae sonus quem in mente teneo,
dies Septembris qui in somnia mea oriuntur,
verba dictionesque meas fingunt atque colorant
ad qualemcumque rem transeam, qualecumque dicam.
ΕΠΕΣΤΡΕΦΕ
(1912)
Ἐπέστρεφε συχνὰ καὶ παῖρνε με,
ἀγαπημένη αἴσθησις ἐπέστρεφε καὶ παῖρνε με –
ὅταν ξυπνᾶ τοῦ σώματος ἡ μνήμη,
κʼ ἐπιθυμία παληὰ ξαναπερνᾶ στὸ αἷμα∙
ὅταν τὰ χείλη καὶ τὸ δέρμα ἐνθυμοῦνται,
κ ʼαἰσθάνονται τὰ χέρια σὰν ν ʼ ἀγγίζουν πάλι.
Ἐπέστρεφε συχνὰ καὶ παῖρνε με τὴν νύχτα,
ὅταν τὰ χείλη καὶ τὸ δέρμα ἐνθυμοῦνται…
*
REDI
(MCMXII)
Redi saepe et me cape,
sensus dilecte redi capeque me –
cum corporis memoria expergiscitur,
et cupiditas pristina sanguinem iterum transit;
cum labra pellisque meminerunt,
et manus quasi iterum tangerent sentiunt.
Redi saepe et nocte cape me,
cum labra pellisque meminerunt…
ΘΥΜΗΣΟΥ ΣΩΜΑ
(1917)
Σῶμα, θυμήσου ὄχι μόνο τὸ πόσο ἀγαπήθηκες,
ὄχι μονάχα τὰ κρεββάτια ὅπου πλάγιασες,
ἀλλὰ κ΄ἐκεῖνες τὲς ἐπιθυμίες ποὺ γιὰ σένα
γυάλιζαν μὲς στὰ μάτια φανερά,
κ΄ἐτρέμανε μὲς στὴν φωνὴ – καὶ κάποιο
τυχαῖον ἐμπόδιο τὲς ματαίωσε.
Τώρα ποὺ εἶναι ὅλα πιὰ μέσα στὸ παρελθόν,
μοιάζει σχεδὸν καὶ στὲς ἐπιθυμίες
ἐκεῖνες σὰν νὰ δόθηκες – πῶς γυάλιζαν,
θυμήσου, μὲς στὰ μάτια ποὺ σὲ κύτταζαν
πῶς ἔτρεμαν μὲς στὴν φωνή, γιὰ σέ, θυμήσου, σῶμα.
*
MEMENTO CORPUS
(MCMXVII)
Corpus, memento non solum quantum amatum sis,
non solum toros ubi membra tetenderis,
sed etiam cupiditates illas quae tibi
aperte in oculis fulgebant,
tremebantque in voce – et aliquid
impedimentum fortuitum vanas eas reddidit.
Nunc omnibus iam in tempore exeunte iacitis,
videtur fere cupiditatibus etiam
illis te datum esse – quam fulserint
memento, in oculis qui te adspiciebant
quam tremuerint in voce, tibi, memento, corpus.
Σύνταξη

Πολυξένη Γκιούρη
05/03/2019

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.