Της Αφροδίτης Δεδουσοπούλου.

2/6/2019

Ένα επιβλητικό κτίριο στην αριστερή όχθη του ποταμού Σηκουάνα και κατά μήκος της ομώνυμης αποβάθρας, δεν θα μπορούσε ποτέ να περάσει απαρατήρητο από το μάτια μου, όσο γρήγορο και βιαστικό να ήταν το βάδισμά μου.

Σταμάτησα …

Αυτό ήταν λοιπόν, το περίφημο Μουσείο Ορσαί, με τα τόσα έργα ζωγραφικής και γλυπτικής, δημιουργημένα από το 1848 έως το 1914, ενώ παράλληλα να φιλοξενεί και περιοδικές εκθέσεις.

Ο χώρος όπου βρίσκεται σήμερα το Μουσείο Ορσαί καταγράφεται ιστορικά από τις αρχές του 17ου  αιώνα. Η Μαργαρίτα των Βαλουά έχτισε εκεί την κατοικία της. Ένα μεγαλοπρεπές ανάκτορο στις όχθες του Σηκουάνα που να αντικρίζει, στην απέναντι όχθη, το Λούβρο και τον Κήπου του Κεραμεικού. Τον 19ο αιώνα, έρχεται η σειρά ενός καινούργιου κτιρίου, του Παλέ ντ’ Ορσαί, το οποίο ο Ναπολέων προόριζε για το Υπουργείο Εξωτερικών. Ωστόσο, τον Μάιο του 1871, η περιοχή κάηκε και από το μνημειώδες ανάκτορο δεν έμειναν παρά μόνο ερείπια. Το οικόπεδο παραχωρήθηκε, στη συνέχεια, στη Σιδηροδρομική Εταιρεία της Ορλεάνης. Το 1897, η Εταιρεία  ανέθεσε το έργο κατασκευής σε 3 αρχιτέκτονες, τους Lucien Magne, Emile Bénard,Victor Laloux.

Ο σιδηροδρομικός σταθμός «Gare d’ Orsay», κατασκευάστηκε στην  εξέχουσα κεντρική τοποθεσία της πόλης από αυτή την εταιρεία,γιατί επιθυμούσε να φέρει τα ηλεκτροφόρα τραίνα μέχρι την «καρδιά» του Παρισιού. Άρχισε να κατασκευάζεται το 1898 και, από το 1900 έως το 1939, λειτούργησε ως κτίριο του κεντρικού σιδηροδρομικού σταθμού της σιδηροδρομικής εταιρείας Παρισιού – Ορλεάνης. Για την κατασκευή του χρησιμοποιήθηκαν 12.000 τόνοι μετάλλου, πολλοί περισσότεροι από τα μέταλλα που χρησιμοποιήθηκαν για τον Πύργο του Άιφελ. Όμως όταν αυξήθηκε η κίνηση των ταξιδιωτών, ο σταθμός κρίθηκε ακατάλληλος, γιατί οι πλατφόρμες του σιδηροδρομικού σταθμού θεωρήθηκαν πολύ μικρές για να καλύψουν τις ανάγκες των επιβατών. Έτσι, τέθηκε εκτός λειτουργίας το 1939. Κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου χρησιμοποιήθηκε ως ταχυδρομικό γραφείο αλλά και ως σταθμός μεταφοράς κρατουμένων στη Γερμανία. Επίσης  χρησιμοποιήθηκε, για τη μεταφορά των επαναπατριζόμενων Γάλλων από τα Στρατόπεδα Συγκέντρωσης. Μετά τον Πόλεμο, χρησίμευσε ως στούντιο για το γύρισμα αρκετών ταινιών και ως κέντρο δημοπρασιών, καθώς το κτήριο των δημοπρασιών (HôtelDrouot) ανακατασκευαζόταν.

Το 1961 σώθηκε από την κατεδάφιση από τον Γάλλο πρόεδρο Πομπιντού. Ο διάδοχός του Ζισκάρ ντ’ Εστέν αποφάσισε το 1978, να μετατρέψει το σιδηροδρομικό σταθμό σε μουσείο τέχνης του 19ου και 20ού αιώνα. Χαρακτηρίστηκε ως εθνικό μνημείο. Οι εργασίες άρχισαν το 1983 και ολοκληρώθηκαν το 1986. Το νέο μουσείο εγκαινιάσθηκε από τον τότε Πρόεδρο της Γαλλικής Δημοκρατίας Φρανσουά Μιτεράν την 1η Δεκεμβρίου 1986.  Όταν άνοιξε το μουσείο, περιλαμβάνονταν περίπου 2.300 έργα ζωγραφικής, 1500 γλυπτά και 1000 άλλα αντικείμενα. Τα περισσότερα από αυτά τα έργα τέχνης προέρχονταν από άλλα μουσεία, όπως το MuséeduLuxembourg, το Louvre… Με την πάροδο του χρόνου η συλλογή επεκτάθηκε σημαντικά, κυρίως λόγω των εξαγορών και των δωρεών.

Στο ισόγειο οι αίθουσες εκθέσεων είναι κατανεμημένες αμφίπλευρα της κεντρικής αίθουσας, στην οποία εκτίθενται κυρίως έργα γλυπτικής, ενώ οι πλαϊνές αίθουσες περιλαμβάνουν κυρίως εκθέματα πινάκων ζωγραφικής. Στο μεσαίο επίπεδο υπάρχουν εξώστες, οι οποίοι δίνουν πρόσβαση στις αίθουσες εκθεμάτων.Στον πέμπτοόροφο, ο οποίος εκτείνεται κατά μήκος της όχθης του Σηκουάνα με την ομώνυμη αποβάθρα (Quai d’ Orsay) βρίσκονται οι πίνακες ζωγραφικής των ιμπρεσιονιστών καθώς και γλυπτά του ζωγράφου Degas. Επίσης ο επισκέπτης μπορεί να δει το ποτάμι, το Μουσείο του Λούβρου, τη Βασιλική της Ιερής Καρδιάς (BasiliquedeSacre-Coeur), το Ναό που βρίσκεται κτισμένος στην κορυφή του λόφου της Μονμάρτης.

Στο μουσείο φιλοξενούνται δημιουργίες γλυπτικής των πολύ σπουδαίων Auguste Rodin, François Rude, Jules Cavelier, Jean-Baptiste Carpeaux, Paul Gauguin, Camille Claudel, Honoré Daumier, Antoine Bourdelle, Alexandre Falguière, Eugène Guillaume, Albert-ErnestCarrier-Belleuse και άλλων.

Οι πίνακες ζωγραφικής που εκτίθενται είναι τουGustave Courbet, Claude Monet, Jean-FrançoisMillet, Pierre-AugusteRenoir, VincentVanGogh, PaulCézanne, HenriMatisse, Jean-Auguste-DominiqueIngres, ÉdouardMane, Piet Mondrian, Paul Gauguin, Edgar Degas, Cuno Amiet, Eugène Delacroix, HenrideToulouse-Lautrec, Camille Pissarro.

Επίσης, στεγάζονται σε ειδικές αίθουσες,  περιστασιακές εκθέσεις έργων τέχνης, φωτογραφίας, γραφικών τεχνών και ειδών διακοσμητικών τεχνών. Υπάρχουν, ακόμη, εστιατόριο, καφετέρια, αίθουσα διαλέξεων και βιβλιοπωλείο.

Οι σιδηροδρομικές δραστηριότητες συνεχίζονται κάτω από τον παλιό σταθμό. Υπάρχει ακριβώς από κάτω του, ο σταθμός του προαστιακού σιδηροδρόμου “Muséed’Orsay”. Επίσης η πρόσβαση στο Μουσείο είναι, επίσης, δυνατή με το μετρό.

Ένα κτίριο σαν και αυτό, δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητο.

Εξωτερικά, τα δυο μεγάλα, ιδιαίτερα ρολόγια του, με τους μεγάλους δείχτες τους, μας ταξιδεύουν στο τότε. Είναι εκεί και συμβολίζουν το χρόνο που τρέχει, το χρόνο της ζωής μας. Είναι εκεί για να μας θυμίζουν, ότι το ταξίδι των τραίνων είναι σε παράλληλη πορεία με το ταξίδι της τέχνης.  Σκοπεύοντας,  την απογείωση του πνεύματος και την ικανοποίηση της ψυχής.

Εσωτερικά είναι  ευρύχωρο, φιλικό, φωτεινό, μια αγκαλιά για όλους και προκαλεί καθένα από μας να το επισκεφτεί ξανά και ξανά. Γιατί, είναι ένα κόσμημα και οι θησαυροί του είναι ανεκτίμητοι.

Είναι ένα Μουσείο που δεν ξεχνιέται. Είναι ένα, από τα πολλά κτίρια-κοσμήματα του Παρισιού που άφησε τη σφραγίδα του στην καρδιά μας.

Φωτογραφίες: Aphrodite Dedous

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.